Bir sonbahar günüydü
Camdan baktığımda
Yapraklar artık istemiyordu
Terketmişti ağaçları
Doğa ise anlamış
Artık ağlayamadığımı
Yağmurlar bana gözyaşı olmuş
Ağaçlar ise terkedilmiş
Ben varım doğada
Her köşesinde
Her sahnesinde
Görüyorum kendimi
Her seferinde
Bir sonbahar günüydü yine ağladığımda
Bulutlar bana eşlik ediyor
Boşaltıyor içindeki kini dünyaya
Aslında tek arkadaşım
Benimle ağlayan doğa
Doğanın her köşesindeyim
Yaprakların terkettiği bir ağaç
Ağlayan bulutlar
Siyah bir gökyüzüyüm ben
Çiçekler solmuş
Güzelliklerini bırakıp
Kelebekler yalnız kalmış
Çiçekler olmayınca
Ve arılar
Çekilmiş kovanlarına
Bir sonbahar ayında
©tuanatt
Y