Bu dünyadaki herkes gibi.
Bir gün öleceğim.
Bir rüya gibi, bir hayalet gibi.
Son konumuma taşınacağım.
Gidişim sessiz, ölümümse sebebsiz kalacak. Kirpiklerin arasından süzülerek hafızaya geri döneceğim.
Geçmişte gömülü kalacam.
Çoğu beni özlüyor.
Bir gecede beni unutacak.
Doldurulmamış bir boşluğum olacak.
Beni her zaman hatırlar.
Günden önce konuşacağım, güleceğim.
Bir gün sonra sonsuza kadar susacağım.
Bir gün önce hoş rüyalar görüyorum.
Bir gün sonra kara toprak olacağım.
Yavaş yavaş hafızamdan siliniyorum.
Arkadaşlardan ve tanıdıklardan ayrılıyorum. Yavaş yavaş herkes beni unutacak Kara bir taştan arkadaş olacağım.
Gidiş sebebim ebediyet kalacak, gönüller ise hüsran gidecek.
Var iken dar olan şu boşluk çok güzel dimi?.
Şu bilsem olası dünyada beni özleyen yine Azrayil-e kalacam.
Beni götürdüyü anda ruhum cismimden, yılan nasıl kabuğundan çıktığı oluşmanı hissettirecek.
HAYATTA OLMAYACAĞIM...
©gönülyazar
©brukketpil
B