Bir Şubat günüydü onu ilk gördüğümde
Güzel yüzü parlıyordu kırmızı elbise içinde.
Gülümsedi hafiften uzak bir köşeden.
Kalbim atmaya başlamıştı yeniden.
Hayırlısı dedim çıktım bir yola.
Gülmeyi de göze aldım, ağlamayıda.
Mutluluk yakındı kanımca bu defa.
Şehirler birbirine uzak olsa da
Uykusuz gecelerde arkadaş oldum.
Derdine, sevincine ortak oldum.
Ağlasa yaş akıtsa, dayanamaz oldum.
Bir kez daha görebilmek için gün sayar oldum.
Nasipte yokmuş ellerini tutmak.
Gözlerine bakınca derinlere dalmak.
Hayalini kurduğumuz manzaralı evde,
Nasip olsun, mutlu mesut yaşamak...
K