Viran yollarda Kanrevan ayaklarım.
Issız ve karanlık ormanda Yalnızım.
Vuslat bir yalan ve diğer inandıklarım.
Oysa yem yeşildi benim unutlarım.
Nemli kayalar yeşil yosun tutarda,
Benim nemli gözlerim neden kan çanağı.
Yazdıklarım, garip kimsenin almadı mantığı.
Elbet vardır herkesin, yüreğinden Yandığı...
Geceye vurgunum adı sessiz Vaveyla.
Benim için bir umuttu adı Lavininya.
Bir dost bildim, şimdi yalnız bıraktı Manolya.
Şimdi bir ben, ıslanmış yastığım ve karyola...
Siyaha tutkumu nasıl anlatayım adım gölge.
Hep bir anlam aradım, her bir imde, sembolde.
Sessiz ve şiddettli nağaralar koptu içimde.
Ne aklım ne de kalbim, ruhumun en içinde.
Yine bir anlam çıkaramadın bu şiirimde.
Ellerin kanlı izleri kaldı yaralı yüreğimde.
Zincirleri kırmış bir paranota üzerimde.
Her ne olursa olsun buradayım benim adım Gölge.
Ey Şaşkın gözlerle şiire bakan yorgun gözler.
Her bir harf, kelime ince ince işlene sözler.
İçini Ürpertisi, titretir vücudunu, susar diller.
Sen fark etmesende içinde bir his elin başına gider.
Bir sandığa kilitle üç bembeyaz Çiçek,
Biri ölümü anlatır, diğeri ise gelecek.
Diğerinin masumluğuna aldanma zehirleyecek.
Dur da bir Düşün, Kimler nasıl hesap verecek.
Gözlerin doldu hissede biliyorum.
İçinden geçen sözlere bir yorum.
Ben her an böyleyim yoruluyorum.
Bu şiire son noktayı burada koyuyorum...
©sazak.by
Ç