Bir yangın var azade yüreğimde.
Bilmem alevleri nerelere uzanır?
Nerelere kaçışır kelebeklerim?
Çerağlarım yağmurları çağırır yanarken içten içe.
Ey gönlüm, bilmem ki bu hazanlar neyime çare?
Bilmem ki neden düşmez hala bitap yüreğime bu nazlı cemre?
Gelmez yağmurlar, gelmez, ümitlenme nafile.
Boş yere serzenişlerimde benimle avare bekleme.
Bir sis kaplar, kuşatır nazarlarımı evvelimden ahirime,
Bir yorgunluğa boyun eğer hiç olmazsa, araf araf düşüncelerim.
Sanki bir çığ gibi ömrümden kopup sayfalarımdan düşer de ezelime,
Sessizce yokluklara meftun iştiyakıyla kapaklanır ayaklarıma yılgın kelimelerim.
Sessizce alır başını gider, gider de gün yüzüne hasret nedametlerim,
Alır gider ötelere kim bilir, gider ansızın, içimde cevelan eden nakıs ümitlerim.
Gider ardına bakmadan, cevve meyyal bir meyyit gibi, yaralı, solgun bedenim.
Bir yangın var bilmezsin sen, nice zamandır azade, vurgun yemiş yüreğimde...
Bir yangın ki göklere varır...
Kimseler bilmese, kimseler hissetmesede.
©kenanfaik
K