Ne zaman canevimin solunda yangın çıksa,
Yanı başımda yemyeşil bir bahar buluyorum ...
Duman oluyorum, arşa yükseliyorum.
Bulutların ortasında yeşil gözlü bir melek,
Yüzümün imajını rengine sürüyor
Ama o görünmez bir elçi
Ateşi göremeyecek kadar saftır.
Kanatları, yaprakları içine dönük bir gül gibi tuhaf.
Hani sorarsalar;
Ne gördün?" diye,
Ebedi'yi gördüm derim.
Ben gülleri,
O külleri...
©mustafaks
M