Beni yanlış anladın,
Susmak kırılmanın göstergesiydi.
Sen umursamazlık olarak yorumladın,
Daha yumuşatacağını duyguları,
Sözlerinin dozunu daha da arttırdın.
Durmadan biriktire biriktire,
Aşkı bir nefret gölü yaptın.
İçimden düşününce seven insanın,
O sözleri söyleyeceğine inanmıyorum.
Zaten bunun için sevdiğimiz insanı,
Diğer insanlardan ayırmıyor muyduk?
Aklı başında olan birine göstersek,
Senin sitem diyerek yazdıklarını,
Tek bir yanıt verirdi o da “nefret".
İlk kovuşundan anlamalıydım,
“Git başkasına musallat ol” dediğin.
Aşkı buralara kadar getiren sensin,
Sakın beni kırdın deme bana,
Kimin kırdığı apaçık ortada.
Yine sorun yoktu devam etmeseydin,
Ama hâlâ da ediyorsun umursamazca.
Bendeki seni, sen bıçakladın sürekli,
Bana kırılıp,ihanetle suçlayan sen,
Bana en büyük ihaneti yaptın.
Hayatımda böyle ağır suçlamalarla beni,
Hiçbir kimse karşı karşıya getirmedi.
Sen o söylediklerini izâh etmeden,
Hiçbir zaman kapanmayacak bu yara.
©
Ş