Bir yaşına daha girdin, yine bensiz

Bir yaşına daha girdin...
Yine bensiz...
Her yaşına şahit olmalıydı yokluğuna mahzun bu yüreğim...
Oysa hiç bu kadar çaresiz olmamıştı tenine müştak mahrum hislerim...
Yıllar su gibi serpiştirirken şu alemin ademini sensiz efganlı bedenime...
Ben nasıl hasretim bir bilsen...
O çağlayan billur sular gibi çeşminin yüreğime saçtığı o nur efşan rengine...
Yine bensiz...
Bir yaşına daha girdin ey sevgili...
Her gülüşüne muhtaç tebessümüm bir çocuk gibi ağlamaklı ardından...
Oysa tükenmeye mahkum takatim vardı son raddesine bu alem-i aks-ı sedadan...
Yakamozlar teselli olmaya çalışırken şu bahtsız gönlümün biçare inleyişlerine...
Ben nasıl bedbinim bir bilsen...
O ömrümün sensiz geçen her anına kahrımın bir sensizlik külfeti daha ekleyişlerine...
Yine bensiz...
Bir yaşına daha girdin ey dildar...
Her hüznünü bir vaveyla eyleyip derunumun en tenha hazan vurmuş seyrangahlarında...
Kederine bende ettiğim şu naciz bedenim eyler feryad ü figan alem-i semada....
Oysa devrildi künde üstüne künde gökler bir sayhasına İsrafilin...
Ben nasıl naçarım bir bilsen...
Ne faniyetimin sükununa erebildi şu aciz gönlüm ne de bir lahza olsun ebediyetimin...
Yine bensiz...
Bir yaşına daha girdin ey can...
Oysa ben sensiz...
An dahi bilmedim...
©kenanfaik