A

Bir Yüreğin Kimsesizliği

Yıkıldı yıkılacak bir ev gibiyim
Bir sürü büyük deprem geçirdim ve yıkılmadım
Ama artık dayanacak gücüm kalmadı
Bir küçük deprem bile kaldıramam
Yavaş yavaş ıssızlaşıyorum
Arada sırada gelen oluyordu
Beni çökertmek içinde olsa bile
Ama şimdi kimseler gelmiyor uğramıyor
Güneş bile bıraktı vurmayı
Bomboş etrafım hiç kimse yok
Işık bile yok
İçim öyle bir hale geldi ki
Loş, ışıksız, havasız, küf tutmuş..
Yarasaların uçuştuğu
Böceklerin ağlarını ördüğü
Kuşların yuva yaptığı bir yer olmuş
Bir insanın yaşayabileceği bir yer olmaktan çıkmış.
Berbat bir yer olmuş durumda.
©ahmetbyln