Bir zamanlar of bende çocuktum
parklarda sokaklarda oynamadım
ben hep acılarla oynadım çünkü bu
ömrüm kederin elinde oyuncak oldu
ne yüzler gördüm her biri yapmacık
bende bir zamanlar çocuk oldum of
Her günüm zehir gibi acı her söz
kendin'den vurgun yürek yıllara
ben ise yalnızlığa sustum oysam
karanlığı içime sardım büyüyen
kader değil mi? hayatımıza yön
vermiş uykusuz gecelerimi sayar
gibi baş ucuma duran korkularım
Sevdim ne yazık'ki değer bilemedim
nerde kaldı o geçmiş maziler özlemi
her zaman özgür olmaz yanılır amma
yaşadığı sürece ölmeyi diler insan'ki
bir ihtimal daha var'mı düş kırıklığın
parçası kalbime saplanıp ve işte ben
duyguları yitik zavallı bir çocuk oldum
Bir zamanlar yaşanılan günler
bir tarafta eskimeyen maziler
kaybolmaya yüz tutmuş şiirler
nerede o masal gibi geçen anı
dolu bir kağıt kadar ağırlığım
gönlü yara sadece bu varlığım
birer dert ve macera yaşarım
dökülen her damla kuruyor'mu
sonbahar yalnız akşamlar'da
kanıyor bir başka sancılar'da
uykusuz kalmışım kabuslar'da
gördüklerim olsa keşke bir rüya!
C