Beklediğin neyin nesi kimin fesi
kafana taktığın delik deşik fesi
çıkarır bir kenara koyar gençliğin
kırlaşan saçlar meydana çıkarır sesi
Bir zamanlar ki çocukluğumuzun
top peşinde koşarken ki yüreklinin
ip atlarken ki yorulmayan kahkahanın
sokaklar en büyük, şen salonları...
Dört duvar arasında havasız şimdiler
ele avuca sığar oldu, küçük hayaller
boş saatlerle dolan oturaklarda
salonlar en büyük, tenha sokaklar...
Bir zamanlar ki gelir geçer ufaklık
kırışan bir örtüye bürünür yüzün
kimsesizlerin yalnızlık sesi gibi
tadı tuzu olmaz yediğin elmanın...
Bulduğun ağacın gölgesi ne büyür
serinliği toprağın sırtını sarar durur
incelen battaniyenin deliklerinden
ince taşlar batar durur uzun rüyana...
©m.b.
S