Mürekkebi bitmiş kalem misali,
Atıldık bir kenara,
Ne mısralara can vermişti.
Tükenene kadar ne sevdalar anlatmıştı...
Ne hikayelerde yokluğundan bahsetmişti bilemeyizki.
Bendeki yokluğunu bir bilsen,
Bir anlatabilsem seni nekadar sevdigimi,
Ben seni rüyamda başkasıyla görsem.
Ölecek gibi uyanıyorum..
Bazı geceler ise seni düşünerek,
Sabah ediyorum
Seni kendime anlatıp duruyorum. ..
Bazen karanlıkta kalmış yanlızlıgımı...
Bazen de aydınlık dünyaya kör kalışımı anlatıyorum...
Ama en çokta yokluğundan dem vuruyorum.
Bu aralar sen diye bir şarkı doladım dilime..
Sabaha kadar onu söyleyip ağlıyorum...
Sensizligi fotoğraflarınla var etmeye çalışıyorum.
Bazende nefes alıyor diye şükrediyorum ..
Her vakte dua olarak seni bırakıyorum.
İçimde bitmeyen sevdanın can buluşu sensin bitanem.
İnanırmısın bilmiyorum ama hâlâ fotoğraflarımız,
Yan yana duruyor,
Sanki bizim mutlu olacağımızı yansıtır gibiler,
Biz yana mutlu olabiliriz değil mi can parçam..
Sen yazıyorum ama varlığının yerini
Hicbir kelime ile dolduramıyorum..
Sen bana uzak kalma kokundan mahrum etme beni..
Artık dünyanın güzel yanını gözlerinde yaşat bana sevdigim..
Canımın yarısı..
Kalan ömrümün en güzel devamı..
Bitanem deyip yıllarımı ayaklarına serdigim yarim...Seni çok seviyorum can özüm.
©sehrikoral
S