Düşünsene biri var;
Uyanmanı bekliyor,
‘Güneş doğdu.’ demek için.
Uyumanı bekliyor,
‘Gece oldu.’ demek için.
Ağlamanı bile bekliyor,
Kendisini, yağmurdan sonraki gökkuşağına adamak için.
Sonra sen gülüyorsun;
Ne karanlık kalıyor ne de yağmur.
Saf bir ışık çağlayanı,
Keşfedilmemiş renklerle dolu bir gökkuşağı.
Tüm görkemiyle,
‘Güzel’ diye sıfatlandırılan tümleri geride bırakmak adına;
Parıldıyor adeta gök, yüzünde.
Yıldızlarıyla birlikte.
Hepsinden ziyade;
Bir kadeh kırmızı şarabı,
Senin kadehinle tokuşturmayı bekliyor biri;
Son nefesine kadar seni seveceğine dair,
Kadeh kaldırmış, ant içmiş olmak için.
Elini tutmanı bekliyor o ‘biri’,
‘Seni seviyorum.’ diyebilmek,
Ve o eli bir daha bırakmamak için.
©asteria
L