bitiş

şairin zülmle dolu heyatına,nur olaraq girmişdi şeir,
şair şeirine o geder bağlanmışdıki ayrılmazdı xeyir,
zülmünü,derdini,herşeyi bir terefe bıraxmışdı,
görmürdüki gözü şeyirinnen başgasını,
şairin bezen işleri olurdu,şeirine vaxt ayıranmırdı,
sabahlar onnan ayrı geçir,axşamlar ayrılanmırdı,
vaxt keçdi,şair bezdi,heyat insanlar şairin üstüne geldi,
şeir yazmaz oldu,şeirine vaxt ayırmaz oldu,
sonra şair şeiri heyatınnan çıxartmaya gerar verdi,
şair hernegeder sevmesede şeiri,o çox sevdi,
ama şair şeiri heyatındaki zülme,
gelbindeki ölüme,
insanların diline ortaq elemesin diye,
şeiri yarı yolda bıraxıp getti,
vaxt keçdi,şeir olduğu kimi durur,
sadece vereqi cırılıp,gararıp,
gelemin ise boyası kutarıp,
şair ise heyatın zülmüne göre şeiri bıraxıp,
ve günler durmadan keçir,
veregdeki şeyirin boyası gedir,
şeyir yavaş yavaş yox olur,
sebebkarı ise şairin göz yaşlarıdı,
şairin göz yaşları verege tökülür,
şair zülm çekir,şeir ise o zülmün eseri olaraq yol olur,
az az,yavaş yavaş,damcı damcı çıxır şairin heyatınnan,ne piski şair birde yaza bilmiyecek o şeyiri,birde harda tapacaq,
şairin elleri titreyir yaza bilmir şeyiri,
üreyi titriyür seve bilmir,
şair şah eserini kurtarmaq isdedi,
zülmlü heyatına ortaq olsun isdemedi,
ama zülmlü heyatına göre töktüyü göz yaşları şeyiri heyattan sonsuzadek sildi,
şeyir keçmişde,şair ise tek galdı,ve şair başga şeyirlerin şayiri oldu,
şeyir ise zamanla........
sonunu bilirsiz.....