Sen küçüksün demiştin hani yüzüme
baktın öylece sustum bir şey diyemedim
sadece yutkundum saçlarımdan
düşerken aklar yarınlara
tutundum yokluğundan ördüğüm girdap
şimdi kördüğüm söz verdim kimseyi
sevemem diye her seferinde
seni uğurlayamadım kalbimden
kalbimin katilisin vicdanımın sorumlusu
Ben gitmek ile kalmayı öğrendiğimde
yüreğime birikip gözlerime
akanları da kendim sildim
kimseye muhtaç değildim
ama bir şans istedim her seferinde
yok olsamda günden güne
eriyip küle dönsem de
belki de son defa sonlar tükettim
yaşım otuza gelmek üzere idi
artık yıllanmış gençliğim
gözümün önünde el sallar
arkamdan su döken elvedalar
benden bir iz arar pencereme
baktığımda gölgem karşımda
hayalini kurduğum sevgilim
en güzel cağlarımda seni severken
ömrüne ömrümü adadığımı
nereden bilecek sin seni
beklerken uyuya kaldığım
geceleri sen yokken geçen mevsimleri
şimdi geriye getire bilir misin
sorarım sana sevmeye de
sevilmeye de geç kaldım
ben seni severken ilk bahar dım
şimdi yaprak döker dallarım
son baharım tane tane kurumuş
çiçeklerim avucunda kalsın
iflâh olmaz asla bu beden bana
bıraktığın aşk kırıntılarını
Gel de kendin topla yeniden başlayalım
aynı yerde bitmesin bu sefer ne olursun
©ebrulimsi_
E