Bitmeyen Bir Yalnızlık

Bitmeyen bir hüzne arkadaşlık eden bir yalnızlığım vardı.
Zihnimde dolaşan düşünceler,kalbimde ki hayal kırıklıkları ve ruhumu yaralayan ihanetin okları eninde sonunda bu yalnızlığa teslim olurdu.
Çünkü yalnızlıktan başka gidecek hiçbir yerimiz kalmadı.
Kim bilir belki de yalnızlığın bizden başka gidecek kimsesi yoktu.
Bilmiyorum,kendi yalnızlığımda kayboluyorum.
Kendimi kurtarmaya çalıştıkça daha derine iniyorum.
Yalnızlık öyle bir şey ki bazen bir boşluktaymışsın gibi hissettirir,
Bazen de sana verilen bir hediye gibidir,bunun değerini insan kalbi kırıldıkça anlar,üzüldükçe yalnızlığın ne demek olduğunu daha iyi bilir..
©ruhumsiir