Bitmiyor yaşadığımız acılar, çileler, sıkıntılar,
Kalemlerden satırlara dökülüyor fırtınalar.
Gündüz başka, gece başka alemde yaşıyor insanlar,
Farkına varmadan sevgiden, aşktan uzaklaşıyorlar.
Bedenimiz gibi yorgun ruhumuz, sessizlik çöktü içimize,
Kalabalıklar içinde yabancı kaldık birbirimize.
Aşk ateşi yerine içimizde yanıyor nefret ateşi,
Boş gözlerle bekliyoruz karanlık geceyi.
Kapılar ansızın çalınıyor karşımızda hüzün,
Gülmeyi unutmuş gözlerimiz, solgun yüzümüz.
Satırlara dökülüyor dünden bugüne anılar,
Resimlere yansıyor yüzümüzdeki korkular.
Bitsin diye bekliyoruz geceleri tek başına,
Güneşe hasret kaldık, umutlarımız boşta.
Duymuyorlar artık çığlıklarını anla artık,
Sevgisiz, aşksız yılları yok saydık.
Sildim içimden, unuttum sahi kim idin sen,
Döktüğün yaşlarda boğulmuş sun kime ne.
Boşuna bekliyorsun sokaklarda limanlarda,
Mutluluğu, sevgiyi bıraktın rüzgarlara.
Esen rüzgarların ardında kalan hüzün ve keder,
İnsan yaşayacağı hayatı kendi seçer.
09.10.2015 Ankara.
©kartalsabo
K