Biz hangi ara şehirli olduk herkes şehirli büyük bir şey kimi için nerelisin diye soruyorlar Istanbul dediğin zaman ooo büyük şehir çok şanslısın diyorlar neden böyle düşündün şimdi diye sorduğumda biz köy çocuğuyuz imkanlarımız belli şartlar belli diyorlar peki biz bir zamanlar köylü kızı köylü çocuğu degilmiydik dağlara çıkıp gezdigimiz çobanlık yapıp koyun kuzu guttugumuz hatta sıkılınca ovasına yaylasina çıkıp Piknik yaptığımız biz degilmiydik komsulugun akrabagligin çocukluğun kıymeti burda asilanmadi mı bize bir ekmeği bölüp bir muhtacla paylaşan biz degilmiydik biri hastalandiginda hep beraber koşup ona şifa olan biz degilmiydik bir çocuk gordugumuzde hayrolsun işallah neyin var çocuğum neden ağlıyorsun dediğimiz o merhametli ellerimizle o masumun kafasını okşayıp yarasına merhem olan biz degilmiydik.
Sanırım biz değildik 🤔🤔
Hangi ara bu merhametimizden bu yardimlasmadan Uzak yıkıp döken büyüğü saymayan küçüğü korumaz bencil kibirli birilerinin üzerinden geçinen yalan dolan riya kişiliğimizi kaybetmiş bir toplum olduk biz yaşamayı hak etmiyoruz.
Bunları yazmak içimden geliyor çünki içim acıyor evet evet içim acıyor gittiğimiz yol yaşadığımız hayat bize göre değil biz özümüze gücümüze bilegimize laf getitrmeyen hep mazlumun yanında olan hayatı yaşamasını seven birbirimize saygı duyan durusumuzdan asla taviz vermeyen bir toplumduk şimdi ise yaşadığımızı sandığımız bir açık mezardayiz.
Kendi kendimizi kendi ellerimizle yok eden tek toplumuz bizi çok tebrik ediyorum.İnsanligimiza kaybolan gururumuza hiç bitmeyen hırsımıza koşulsuz şartsız birbirimizi yok etmemize 🍾🥂 kaldırıyorum.
NE MUTLU TÜRKÜM DİYENE...😔✍️✍️
©gökdeniz
G