Hiç sökmemiş şafakların korkusu
Zehirler akıp gitmekte olan gecemizi
Ve biz orada hem hep beraber hem yapayalnız
En büyük çığların kartoplarını yuvarlarız
Sayısız kimliklerinden biriyle okşar
Rüzgar bir anne şefkati ile başımızı
Bir sessizlik büyür buradan
Uzayın bilinmez boşluklarına kadar
Günler değişir durur
Başıboşluğun vurduymazlığında
Geceler çöker nice geceler
Bıçak gibi sokulanlarından
Biz soluklarımızı satır aralarında yatıştıralım
Bilinçsiz hengamelerinin arka sokaklarında
Hayat kurar durur oyunlarını
Diyemeyiz yaşanmışlar var
Bahar meltemleri gibi burnumuza dolanından
Bunca yağmurun ertesinde avuçta kalanından
Doğru ya yükünü yükleyip gitti o kervanlar
Bitti işte bitmesin dediklerimiz
Ve biz sezdirmeyeninden bir kıyamet sonrası
Bir başına o dümdüz yabancı boşluğu
Ne için adımlarız?
Çok mu geç kaldık pişmanlık
Türküsünü dilimize dolamak için
Hem evet hem hayır
İşte burada boylu boyunca uzanır hayat
Nasıl mı?
Varsın onu geçen ömürleriniz düşünsün
©opapa
O