Zenginler bilmez hâlimizi, bu bizim yoksulluğumuz.
Taşlarla hep oynardık, hiç olmadı ki oyuncağımız
Ufukların ardında, mutluluk ağacının dalında
Hayallerle geçti gitti, işte bizim çocukluğumuz.
Denizlere yelken açardık biz, umutların salında
Babam hep derdi bize, şifa vardir kestane balında
Anlamazdık, koşar dururduk, ağaçların arasında
Oynamakla geçti gitti, işte bizim cocukluğumuz
Şimdi geri veriyoruz deseler, kimler istemez ki
Hepsi koşup, bize geri gelseler, bu özlem hiç bitmez ki
Tekrar yaşayacaksın deseler, ömür bile yetmez ki
Hasretler ile geçti gitti, işte bizim gençliğimiz.
©yusufguney
Y