Gidiyorum, uzunca bir yolda, delice…
Nereye gittiğimi bilmeden.
Yürüğüm, yolda birbiri ardınca sıralanmış
yıkık dökük harabeler.
Demir kapı, kör pencereler;
Dumanı üstünde sönmüş ateş.
Harab olmuş hayaller, dalında kurumuş çiçekler.
Tepede kara bulutlar, kan yağıyor üzerimize.
Hatırı sayılmayan bir kahve fincanı,
bitip giden insanlık.
Gökyüzü nefretini kusuyor adeta;
Göz gözü görmeyen bir vicdan boğuyor insanlığı.
Daralıyor çember; ölümümüz yakın.
Kimi kendini, kimi birbirini katlediyor —
kendisi için.
Daralıyor, daralıyor…
Birlik olmak yerine, daha çok artıyor kin, öfke, nefret.
İnsanlık yitip gidiyor.
Bu intiharın adı: menfaat.
Bu intiharın adı: bencillik.
Bu intiharın adı: bizler.
Oğuzhan F.
O