Sabah uyandım, bir gariplik var,
Vücudum tuhaf, sanki kabuk bağlamış.
Dokundum kendime, sert ve pürüzlü,
Böcek gibiyim, altı bacaklı, ürkütücü.
Aynaya baktım, dehşete kapıldım,
O tanıdık yüz yerini böcek kafasına bırakmış.
Gözlerim iri, antenlerim titriyor,
Bu ne biçim bir rüya, aklımı yitiriyor.
Düşünmeye başladım, nasıl oldu bu hal?
Dün gece yatağıma insan olarak girmiştim.
Bir lanet mi bu, yoksa ilahi bir oyun mu?
Böcek bedenimde, insan ruhumla ne yapacağım?
Kanatlarım varmış, uçmayı denedim,
Zorlanmadan havalandım, gökyüzüne süzüldüm.
Dünya bambaşka görünüyor buradan,
Her şey küçücük, ben ise dev gibiyim.
Böceklerin dünyasına adım attım,
Onların dilini anlamaya başladım.
Karıncaların çalışkanlığı, arıların zerafeti,
Hepsi bana bir şeyler öğretiyor.
Belki de bu bir ders, belki de bir sınav,
İnsan olmanın değerini anlamak için,
Böcek gibi yaşamak, böcek gibi düşünmek,
Kendimi yeniden keşfetmek için bir fırsat.
Kim bilir belki de bir gün,
Geri dönerim insan bedenime,
Ama bu deneyimden asla unutmayacağım,
Böcek olmanın da bir güzelliği olduğunu.
©mehmoli
M