Son adımlarım kaldı yirmiye,
Öylesine titretiyor ki ruhumu günler,
İşsizlik korkusu, gelecek kaygısı.
Hayatta hiçbir yerim yokmuş gibi artık,
Bir şeyler yapabileceğim inancı,
Hayallerle dolu çocuk aklım gitti.
Yalnız ben kaldım, bedenim.
Onun da işe yarar bir yanı var mı sanmam.
Yoksulluktan ya da ölümden korkmuyorum.
Yaşamaya halim kalmaması belki,
Şu zavallı aklımın hülyalarını zehirleyen.
En kötü kararın iyi olduğu gerçekmiş,
Kararsız kaldığım zaman tattım bunu.
Şimdi yirmi yaşında, işe yaramaz hisseden,
Küçük ahmak bir adama dönüştüm.
Kim çıkarır ki bu çukurdan beni,
Benden başka kimse; mümkün değil.
Benim halim de kalmadıysa şayet,
Boğulmak mı şimdi kaderim?
©mageenkon
M