Bugün pazar
Kadrini unuttuğum güneş tam tepemde
Dünden kalma gökyüzüne bakıyorum
Toprak yutan karıncalar dolaşıyor ayaklarımın altında
Henüz dokunmamışken kızımın saçlarına
Ömrümün yelesini hüzne kaptırdım
Gövdemin tabutlaştığını hissediyorum
Zihnimin yatağına gölgeler yerleşti
Büyüdükçe köreliyor her yaşım
Sığamadım bu hayata
Belkide hiç yetişemedim
Pencere insanları gibi yaşıyorum
Dışarının soğukluğunu içime taşıyıp
Derinliklerime yas evi inşa ediyorum
Artık ölümlenmiş bir bedenin içindeyim
Aciz kalmış yazgımın son satırlarından sonra
Hiç ağıt yakmamış annelerin dizine uzanıyorum
Acımasız çocuklar başımı okşuyor
Vaktine yenilmiş bir şair gibi
Yanımda gezdiriyorum mezar taşımı
Boş bir yer bulsam kıvrılıp ölecem
©reşitbilen
R