BOŞ

Istemiyorum katlanmayı kendime.
Ne gülebiliyor ne ağlayabiliyorum geçip giden günlere.
Tarih atılmış bomboş bir sayfa daha eklendi bugün defterime.
Ne istiyorum Ne!!?
Yoruldum boş tesellilerle tatmin olmayan ruhuma bir gün daha 'boş' geçti demekten,
Benim için benden çok çırpınanlara "belki yarın"larla boş ümitler vermekten.
Aynadan her baktığımda kendime, bomboş gözler görmekten.
Neden hâla bekliyorum neden!!?
Ve yine aynı his aynı ses aynı umut:
"Hâla bir yarının var bugünü unut!"
Minnet dolu fakat boş bakışlar yine,
"Doğrul ve tekrar dene!"