Beyaz örtü sessizliğe gömülmüş,
Her gün baktığım bomboş bir tavan.
Düşünceler uçuşuyor, bir kuş gibi özgür,
Ama bu sessiz odada hissediyorum yalnızlığın karanlığını.
Keşke şu tavan gök mavisi olsa,
Yıldızlarla süslenip parlasa birden.
Ay ışığı içeriye süzülse pencereden,
Oda aydınlansa umutla, huzurla dolup taşsa kalpten.
Yıldızlar bana fısıldasa masalları,
Uzak galaksilerden gelen hikayeleri.
Ay ışığı yol gösterse bana,
Karanlığın içinde kaybolmamam için.
Belki bir gün bu tavan canlanır,
Yalnızlığım sona erer, hüznüm biter.
O zamana kadar hayal kurarım ben,
Gök mavisi tavanımda, yıldızlarla dolu bir alem.
©hasanbey.
H