Kış vakti derin ormanların sahiplendiği yaralı bir coğrafya
Barındırdığı tüm canlılar tedirgin gözlerle birbirine bakıyor
Zaman ayrıştırırken geceyi gündüzden
Korku yol alıyor hiddet ve kin dolu rüzgarın ellerinde
Toprak kendi mezarını kazıyor delerek karnını
Ağaçlar özlemiş olmalı ilkbaharda açan yapraklarını
Mantarlar zehirlerini içmenin çaresizliğiyle düşlerken intiharı
Zor olmadı balıkların kendi derelerinde hazince boğulmaları
Otlar bitmeye korkar oldu
Kuşlar acı feryatlar atıyor yuvalarında
Kafası koparılmış yavrularının ardında
Açmaz çiçekler ölümün diyarında!
©mevhum
M