Yalnızlığımın kör kuyularında bir umut ıșığı aramaya mahkum ettiler beni.
Kalbimde bıraktıkları o çürük umut ıșığını,
Ağızlarında uçușan sessizliklerde boğulduğum umut ıșığını.
Ama o ıșık ta yavaș yavaș sönmeye bașladı.
Karanlıkta kaldım.
Duvardan duvara savurdukları odada, karanlıkta kaldım.
Kelimelerim tükendi konușmaya,
Sessizliğim tükendi suskunluğa,
Adımlarım tükendi ıssızlığa.
Bitirdiler beni....
Söndürdüler umut ıșığımı.
Amaçlarını anlayamadığım bir șekilde
Acıttılar canımı.....
E