Sayfalarda soldu artık yüzümdeki tebessüm gibi,
Sonbaharın ayazı ise hep hüznün ötesine sürükledi beni,
Haykırsam duyuramam ki birisine sesimi,
Söküp atamadım kalbimdeki bu cam kırığı tanelerini,
Gözümden süzülen iki damla gözyaşı hayatımın kısa bir özetiydi,
Ne bir dost ne de bir sevgili,
İstemedim hiçbirisini,
Çoktan unutmuştum zaten şiirin de "ş"sini,
Çalan efkârlı bir türkü ve kadehler hep benimleydi,
Bazen de kendime dost edinirim gecenin sessizliğini.
Yaşadıklarımı kaleme alsam kitap olurdu belki,
Ama boşver ne gereği var ki...
©by_solist
B