kalemimin ucunda satırlar ,
suskunlugumun bedelini çok ağır ödüyorlar,
iki satır var dilimin ucunda,
baslayamadigin bir şiirin ilk satırları gibi birsey bu,
bir başlasam,
bir cozulse dilindeki mühür, tüm engeller önünde diz cokecekmis gibi...
bir burukluk var yuregimin en çıkmazında,
yolunu kaybetmiş,
korkularının cigliklarina ses vermelerini isteyen, küçük çaresiz bir çocuk gibi...
bir deniz var icimde, her fırtınada en yalçın kayalıklara çarpıp geri dönen,
ve her defasında deryasinda boğulup mavisinin,
ve yine dirilmek bi kez daha,
ölüm misali o masmavi güzelliğine...
bir sağanak var gozlerimde,
en kurumuş çollere umut olan,
en asi ummanlara meydan okuyan...
bir isyan var dilimde,
aci inleyislerime kulak verip,
yine eğilip huzurunda HAK kin,
hakikatin kendisini HAKKIN kendisinde saklı bulan...
ve bir dünya var taaa solumda,
ne yalancı dünyaya yer acabildigim,
nede hayallerinin pençesinden kurtulabildigim...
BÖYLE BIR YALANCI DÜNYA IŞTE ...
F