Süleymaniye'den
Bizimkisi bir aşk hikayesiydi.
sen hikayemiz başlarken,
en büyük kahramanımdın.
hayalimdeki kadındın.
sonra çekip gittin.
ben şimdi bu aşkın
Romanını yazarken,
sensiz neleri göze aldım.
oysaki,tek isteğim bu aşkın
hikayeleri eksik,
şiirleri yarım kalmış,
insanlara örnek olmasıydı.
bir kadın sevdim.
ama kaybettim.
kaybedilen aslında onun görmek istemediği o büyük sevdaydı.
şimdi hangi mutluluk
seni yaşatmadığın kadar yaşatabilirki,
sevmek yalvarmak değildir.
sevmek hataları doğurur.
yanlışlığa iter.pişman olursun.
Kendini boy aynasında görme,
Süleymaniye camiisinde
Gece saatlerin dördünde,
Ben Rabbime gittim...
avluda ellerimi açıp,
şöyle dua ettim.
Rahmân ve Rahîm olan
Allah'ım en aciz kulunu,
sorgusuz sualsiz affedensin.
yaratılanların en üstünü
olan insanlar nasıl olurda,
birbirlerini affetmez.
dil söyler,göz görür,
ruh sinirlenir,kızgınlıklar,
öfkeler çoğalır.
ama yürek bu yüreğinde,
merhamet ve sevgi olan,
nasıl kötü bir kul olur.
sen bizleri doğru yolda,
doğru insanlara kavuştur.
Rabbim...
29 Eylül 2023
©byde
B