Öpüyor güneşin ışıkları şimdi kirpiklerini,
Sabah destur istiyor harami gecelerden,
Boynu bükük kalmış tanyerinin dünden,
İntihara sürüklenmiş karanlığın yıldızları,
Umut solan gülün aldatılan rahminde,
Gör şimdi Yitik nağmelerin çığlıklarını,
O zaman çiğdemler açınca yeşerir huzur,
Kalp kırıkları küflenmeye yüz tutmuş bile,
Yalnızlık kapalı bir tek tip bir hücrede,
Diriliyor sevgi cenazeleri her gülüşünde,
Sevda yurdunda göçebe değilim artık,
Konaklarım ömür boyu dudağındaki bende...
©imkansız
I