Güzel atlar bozkırda dört nala.
Sesleri birbirine karışıyor.
Durmayacak gibi koşuyorlar.
Etraf toz duman hala.
Hedefleri varmış sanki.
Ufka yetişmek için.
Bir birleriyle yarışıyorlar.
Biraz daha umuda, erişmek için.
Öyle ki bu yarış amansız.
Galip olan da yok sahi.
Ateşler yanıyor gözlerinde.
Kalpleri hiddetle çarpıyor.
Heyecanları kanlarında.
Sadece o müthiş an paylaşılıyor.
Sonra mesafeler uzuyor,yollar engelli.
Herkes verdiği kadar aldığıyla kalıyor.
Bir söz ile anılıp masallarda.
Acılarını durduramayınca,taşıyıp esareti.
Kendi,kendilerine zorluk içinde yokluk kalıyor.
Ne kadar gitseler de bu sefer, istedikleri olmuyor.
Geride kalanlar yaralanmış.
Ağır ağır ölürken gözleriden aralanmış.
İmkansız bir hayali,bekler misali.
Akan yaşlar izlerinde ,yalnızlıktan kuruyor.
Ah o harika zamanlar.
Mertliğin vuku bulduğu anılar.
Sevmek özgürce,özgürlüğe koşarcasına.
Böylece birden özleniyor.
Güzel atlar bozkırda bazen hala dört nala.
Sesleri birbirine karışıyor.
Durmayacak gibi koşuyorlar.
Bilmeden ,bilinmeze doğru.
Yitip giderken kızıla.
Yürekleri köz,göz görmüyor.
F.Y
F