Saf bir çocuktum acılarla büyütülmüş
Piramidin hep eksik kalmış sevgi basamağı
Ruhu hiç kendine gelememiş yıllarca
O sevgiyi doldurmak için
***** aşklara açmış yırtık yelkenleri
Umudu yitik genç tadına varınca
Kaybetmemek için tapınmış sevginin
Hak etmeyen her insan bolca nasiplenmiş
Geri dönülmez pek çok hata yapmış
Pişmanlıkları bedenine ağırlık katmış
Yardım çığlıkları boş sokaklarda
Düşündüğü insanlara ulaşmadan sönmüş
Şayet duymak istemeyen güruha
Kulağına haykırsa boşmuş
Devasa cüssesine rağmen hala
Kanadı kırık korkak bir kuşmuş
Bulduğu ufak sevgileri kaybetmemek için
Yasak sulara istemsiz korkakça atılmış
Atıldıkça donmuş ve adeta uyuşmuş
Çünkü sıcak ruhuna su fazla soğukmuş
Gün geçmiş bedeni alışmış su onunmuş
Ne zaman ki alışmış o zaman boğulmuş
Çünkü o suya itenler artık ısınmış
Yapacağını şaşırmış aklı iyice karışmış
Küçük saf sevgi aşığının aklı birden
Bir barda kusana kadar içerken
Altında yatan fahişeye tutunmuş
Hayalleri anlamsızca bozulmuş
Tanrıya açılan son kapısı birden
Sert zincirlerle kilit tutmuş
Son çıkışı kaçırınca iyice dibe boğulmuş
Onu bu yola itekleyen herkes susmuş
Gün gelmiş hadsizce yapmadıkları
Her şey için düşenden hesap sormuş
Ama artık yorulmuş cevaplar zormuş
Yalnızlık deryasında bir damla suymuş
Ölümü denemiş düşünmeden bir an
Ama tanrının bile yanında yeri yokmuş
Sözleri kesinkinleşmiş bu defa kızmış
Yıllarca beslenmeyen duyguları
Susuz bir çiçek gibi yavaşça solmuş
Nefesi soğukmuş yüzü donuk
Öfke ve nefretle gerçeklere boğulmuş
Yalnızca depresyonda garip yazmış
İnsanlar dönüp sormuş yine ne olmuş
Solan duyguları kabuğuna çekilmiş
Bir köşeye pusmuş tanrıya af sunmuş
Ölümü dilemiş cevapsızca durmuş
Bu ben değilim benliğim uyuşmuş
Yıllarca ezilen sevecen çocuktum
İnandım sevdim güldükçe boğuldum
Eski ben bir poşette yoğuşmuş
Dönemem üzgünüm neredeyim ne oldum
O özlediğiniz sessiz çocuğun
Kimliğinden kalan son parçalar
Ölüm taşlarının arasında solgun lal olmuş
©mageenkon
M