Kirpiklerim den akarken
Yağmur tutunurum sana sen de bana
şemsiye olursun...
Kış gelmeden daha ne bu kasvet,
hüzün hepimiz üşüyoruz..
Yokluyorum nabzını ölçüyorum ritmini,
nefes alıyor musun diye..
kendimden hariç her nefes bir cansa eğer;
Senin canın da tazedir benim için...
önemlisin
Zaten son bahar yeterince buhranlidir
🍁🍁
Acının saatini biliyor alarm çalarken duraklıyorsun...
Yüreğinin akıyor çatısı ıslanıyor zemini.
Damlalara şahittir
harabeye dönen bir resim daha..
Ne gidebiliyorsun ne
Kalabiliyorsun ortada yelsin
nereye giderse seni oraya sürüklerdi
yolun düz mü çamurlu mu diye bakmaz.
sormazdı kirpiklerin ıslanır ken
mevsimler gelip geçer harita da yön çizerdi
🍁🍁
Rüzgarlara teslim yaprakların da bir sonları
Vardı nice baharları sevindiren
Hayat dansını lütfeden bizede
Rol biçilmiştir
Mavi ile yeşile barıktir.
biri yerde ışıldar bastığımız toprakta
aydınlanır biri gökte
Salınır gölgesi de
yükselirdi.
Bulutların gözleri de
hüzünlüdür
Hadi yağmura bir şans verelim
Şemsiye uzatalım
rahmet yağsın
Üzerimize yarım kalan anılarda
Buluşursak ayraçla tutturulan
Hikayeler yazarız.
🍁🍁
Gel başlayalım yazmaya tamamlayalım
sonunu hayalde olsa dolduralım
mürekkebi bittikçe
Ucunu törpüleriz
Nereden
bulacağız dersen eğer maviyi bulmak
Zordur tabi ama!..
Siyah olsun varsın mürekkebin
ikimizin kalemi bu sonuçta
Ikimiz için durmadan akar.
Şair: ebrulimsi
©ebrulimsi5
E