Yorgunum artık böyle yaşamaktan
yaşayıp ta hiç zevk alamamak tan
geldiğim an şu yalan dünya ya
gülmedi gözler hep ağlamak tan
soldum dökülen yaprağa döndüm
eridim şam da mum gibi vakitsiz söndüm
geceler sessiz kimseler yok yalnız bir ben
tenha köşelerinde yağmur altında yürürüm
ıslanır ken her bir damla sında gözyaşım ın
yanarken yüreğim avucumda yakarış ların
hüzün yıpranmış lık ve yaşanmış lıkla dolu
seneler geçiyor gözümde doğan sabah ın
hiçbir anlamı yok benim için doğmuyor
belki uzak hasretler özlemler ile kavuşuyor
ama ben suskun ve yapayalnız bu şehir de
dört duvarlar soğuk sevgisiz yürek üşüyor
ne tel örgülü pencerem e kuş konar dı
benim gibi mahsun vazo da güller vardı
solup gitti onlarda zaman içinde ağlar dım
her dökülen yaş sel olur ve beni boğar dı
©aşıkcihan
C