Hüznün vagonlarında buluyorum hep kendimi,
Nefes almak zordu artık kabuk bağlayan yaram kanıyor kalbimde ki,
Buğulu bakıyor gözlerim ise,
Anlatmak istercesine söyleyemediğim onca kelimenin hikâyesini.
Keşke....Ulan keşke çocuk kalabilseydim,
Büyüdükçe karşıma çıkıyor hayatın o hazin bestesi,
Elvedalar...
Yorgunluk...
İki damla gözyaşı....
Ve yaşama sevincimin kalmaması...
Böyle işte anlatmakla bitmez bu adamın yazamayıp da içinde sakladığı.
Bak yağmur yağıyor dışarıda,
Bomboş sokaklar ve sadece seyyar satıcıların sesi vardı.
Şemsiyem kalsın biraz yürümek istiyorum nereye gittiğimi bilmeden öylesine,
Sigaramı yakıp hüznümü bırakırım belki de yağmur tanelerine.
Ama bitmiyor ki...
Başımı yastığa her koyduğumda,
Uçurumun kenarında buluyorum kendimi,
Arkamı dönsem ne fayda ki,
Sevdiğim insanların o yabancı bakışları bitiyor o an beni.
Bu yüzden seviyorum bir fincan sade kahve ile sigarayı,
Antika bir de radyom var o da eşlik ediyor bana.
Bazen alıp götürüyor beni misket oynadığım eski çocukluk günlerime,
Bazen de birkaç kadeh içirtiyor ama elimde değil ki,
Sonrasında eşlik ediyorum çalan şarkının sözlerine,
İzmaritle dolmuş kül tablası
Ve masamın üzerinde duran içki şişeleri..
Vazgeçtim artık herşeyden sıkıldım,
Yazdığım onca şiir sayfalarımı da bıraktım Ankara'nın o soğuk ayazına,
Bir gece vakti...
Yazılacak birşey kalmadı ki,
Bu son cümlemdi.
Barış KAPKINER
©by_solist
B