Köhne bir kuyu içinde bedbaht tutsak
Bin bir türlü uğraş iki adım yerde dolaş
Çabalar kifayetsiz fikirler mesnetsiz
Ardak ağacı gibi mi sonumuz sessiz
İçerden çürürmüş o dışarda lekesiz
Ölene kadar acı içinde yada hissiz
Yolun sonunu görene kadar çaresiz
Mutluydu önceden gerçek kedersiz
Düşürdü derde onu bir zehir iradesiz
Mutlu bir seraba düşürdü zorlamadan
Kopardı hayattan bizi anlaşılmadan
Yıllar geçti yine çöktü gitti insan
Ölümdü bu kucaklamasi olmadan toprağın Ağlasam para etmez gülmek imtihan
Gönül desen sürgünde bir hicranki eşsiz
Mesken etmiş viran bir baraka kimsesiz
Ne içerde hayat var mutluluğa vuslat
Ne baharı görürsün o buğulu camdan
Bir el midir sıkan bu kalbimi acımasız
Yoksa ruhumdan mı bu uğraş azâdı için
Etten kemikten kalsa keşke insan duygusuz
Hiç olmasa şu bedbahtliktan kurtulmusuz
©göğebakan
G