Sonbaharın ayazı beni alıp götürüyordu hep o eski çocukluk günlerime,
Hüzün ise cam kırığı taneleri gibi batıveriyordu bu kalbime,
Gönlüm dönmüş zaten enkaz yerine,
Haykırsam duyuramazdım sesimi kimseye,
Başımı yastığa koyduğum an hayatım yıllanmış bir film gibi geçiverirdi gözümün önünden artık beni üzmek istercesine,
Sokak bomboş ve sadece ben vardım eli cebinde gezen gecenin sessizliğinde,
Bazen de boş bir bankta otururdum dalgın gözlerle.
Gözümden süzülen iki damla gözyaşı anlatıyordu içimdeki sıkıntıyı kelime kelime,
Masamda duran solan sayfaları yakıp veda ettim artık bu şiirlere,
Kalbimin sesini dinlediğimde,
Yeter Barış bu zamana kadar yazdığın şiirler artık gerisi sır olarak kalsın sende der gibiydi,
Bu yüzden bir daha alamam bu kalemi elime.
©by_solist
B