BUĞU

Arkamdan ağla!
Hiç mi sızlamaz için, beni yarım bırakırken?
Buğulu gözlerinden yansır öfken.
Korkarım başa çıkamayacaksın yalnızlıkla.
Ben buralarda yokken...
Hadi durma ağla!
Toparlanıp gidemez insan, ölüm zamansız gelir.
Hüzünlü notalar.
Asık suratlar.
Kara perde.
Çünkü müzikal değil.
Gülemez insan...
O yüzden ağla!
Vicdanın bıçaklarken ruhunu, acımasızca.
Bir gülüş, bir dokunuş belki bir hatıra.
Gelir aklına, gelsin ve sen o zaman ağla!
Yüzüme gülemediğin onca zamana...
©valakad