Umutsuzca bir gidiş, ve beden de tedirginlik çokça,
Önümde beni davet eden bir aydınlık, ve rengi loşça,
Yolun sonunu ayrılıkla bitireceksek eğer,
Sende daha fazla kaybetmeden kal hoşça.
Unutma giderken, bıraktığım izleri takip et,
Oralar da bir çok kez, hali kalmamış hasrete rastlarsın,
Ve ya bilmem belki yerde hatıraları görür, yağmurla ağlarsın.
Elveda maratonun bittiğinde ise,
Neler çektiğimi yolu sonunda anlarsın.
Kaldırımlara da bir kez uğra,
Belki orada ismini görür, yanına kalp koyarsın,
Hiç rüzgar değmeyen bir çiçek gibisin bu uğurda.
Ama gün gelir sende sükûnetle solarsın.
Geri dönmek istersen, önce bulutlarla vedalaş,
Yolladığım habere çok sevindiler, onları da terketme,
Ve ya gözlerinden bir güneş koy yanlarına,
Benim gibi mutluluklarına kast etme.
İzin verirlerse, hiç düşünmeden çık gel,
Zaten bulutlarla aramızda ki tek fark, ben gözyaşı,
Onlar yağmurlar akıtır.
Sonra birleşiriz, çıkar ortaya herşeyi alıp götüren bir sel.
Fakat alınan tek şey, benim aşkımın ahıdır.
©ggurkann
G