Nasıl da büyüyorsun,istemedikçe . .
Kaybediyorsun çocukluğuna dair herşeyi .
O en sevdiğin olur-olmadık yerdeki gülüşlerini,tahterevalli de ki içinin gülümsemesini , salıncaktayken ayağını bulutlara değdirme hevesini , güneşin doğuşuyla oluşan yüzünün sevincini,uçuşan kuşlarla kırlarda şarkı söyleyerek seki'şini,onsuz uyuyamadığın ayıcığını,babanın iş'ten dönmesini dört gözle bekleyip zil çalar çalmaz kapıya koşup elindeki poşeti alıp kaçmayı,komşu kızıyla kavga edip ailesinin şikayete gelişlerini,pastel boyayla duvarları boyamayı,en sevdiğin arkadaşına küsmeyi,başkalarının zillerine basıp kaçmayı,istediğin olana kadar ağlamayı,agaca taş atıp çağla düşürmeyi,dışarda top oynarken annenin hazırladığı ekmek arası peynir-domatesi,tenefüsteyken saklambaç oynamayı . .
Oysaki çocukken tek hayalimizdi büyümek,büyüyünce anladık güzel hayaller gerçek olmazdı ve evet büyüdük hayaldi gerçek oldu .
T