Gel ey sevgili dinle yüreğimin sesini
çırpınışlarını haykırışlarını gel duy
nasıl yaralı bırakıp gittiğin mahsun
aşkımızı bir çöplükte yol kenarında
atılmış sen beni bulursun çaresizce
perişan halde üşümüş ne ey sevgili
uyuyor en derin geceler koynunda
bir o yana bir bu yana yalnız diye
iki damla gözyaşı bir yanım öksüz
ömür zamanda su akıp geçer yani
günüm gününe sığmaz içim içime
çok doluyum bedenen ruhum can
daralıyor ve halim yok biliyorum
bir gonca karanfil gönlün dilidir
toprak sürer filiz verir her türlü
umuduna sarılmış yarınlara daim
büyüktür benim sevdam yürekten
yaşama isteğim senin varlığın'dır
bunu unutma gözleri kendinden öte
uzaklar seçilmiyor iki satır mektup
hayalini kurduğumuz o derin anlam
acı tatlı rüyaların sonu kavuşmaya
el ele tutuşup yürümeye hasretini
bir ömür yedi mevsime sığdırdığım
C