Küçükken tek derdim çaya batırdığım
bisküvinin kırılmasıydı.
Ne kadarda masum bir dert,
Ne kadar da zarif ve bi o kadar ince..
Ben neyledim bilemezsin hayatın darbesini yiyince.
Bütün dünya birleşmiş üstüme gelince,
Ve sen sevgili bir sonbahar akşamı beni terkedince.
Anladım ki büyümekle çocukluk etmişim.
Ben ne kadar zalim bir yerin içinde,
Ne kadar zalim birini sevmişim...
Meğerse o kıralan bisküviden farkı yokmuş kalbimin.
Tıpkı o çayın içindeki bisküvi gibi cehennemde yandı yüreğim..
Nasıl olsa boş bir hayale kendimi adamıştım.
Büyüyecek adam olacaktım,
Her şeyi kendi egemenliğim altına alacaktım.
Dedim ya boş bir hayale aldandım..
Keşke hiç büyümeseydim...
Büyümekle en büyük hatamı ettim.
©silentking
S