Büyümez ölü çocuklar derler.
Sahi, ölü çocuklar büyümez mi?
Oysa ben büyüdüm.
Tüm yaşlarımda gözümden akan yaşla birlikte büyüdüm.
Hayallerim ellerimden kayıp gittiğinde büyüdüm.
Tüm kalbimle sevsem de kimseleri,
Sevilmediğimi hissettiğimde büyüdüm.
Ailemin yanında olsam da,
Kimsesiz olduğumu hissettiğimde büyüdüm.
Sahi, ölü çocuklar hiç güler mi?
Oysa ben güldüm.
Gözlerim kan ağlarken, kırmızıya boyanan dudaklarımla güldüm.
Kalbim atmayı bırakırken,
Sevdiklerimin atan kalbinin ritmiyle güldüm.
Bedenim yaşarken, ruhumun öldüğünü anladığımda ben yine güldüm.
En çokta ben gülerken, ağladığımı kimsenin görmediğini hissettiğimde öldüm.
Büyümez ölü çocuklar dediler.
Büyüdüm, büyüdüm, büyüdüm...
Sonra dönüp ölü çocukluğuma baktım
İşte o an anladım, büyüyen bedenimmiş,
Ben ve küçüklüğüm, ruhumla birlikte fısıldıyor kulağıma,
Büyümez ölü çocuklar.
©cemma_nova
C