Bir zamanlar ben de bir insandım, Sıcak bir kalbim, sevgi dolu bir ruhum vardı. Ama bir gün her şey değişti, Sevdiklerim beni terk etti, yalnız kaldım.
Yalnızlık buz gibi sardı beni, Kalbim dondu, ruhum buz tuttu. Artık hiçbir şey hissetmiyordum, Bir buz adam olmuştum ben.
Güneş doğsa da, bana ısı vermiyordu, Yıldızlar parlasa da, ben göremiyordum. Her şey gri ve soğuktu, Buz gibi bir dünyadaydım ben.
Bir gün bir kız geldi yanına, Masum ve güzel bir kızdı o. Elleriyle dokundu buz gibi kalbime, Ve bir mucize gerçekleşti.
Kalbim erimeye başladı, Buzlar çözüldü, hayat geri döndü. Kızın sevgisi ısıttı beni, Tekrar insan oldum ben.
Ama mutluluğum uzun sürmedi, Kız da beni terk etti bir gün. Yine yalnız kaldım, yine buz tuttum, Buz adam oldum bir kez daha.
Artık bu dünyada yerim yok, Buzdan bir kalbim, buzdan bir ruhum var. Sonsuza kadar bu buzlar içinde kalacağım, Buz adam olarak yaşayacağım ben.
©hasanbey.
H