Dolunaydı zaman.
Sustu çocuk, adı Arakan.
Vahşet, utanmıştı yaptığından
Bunu yaratansa insan.
Yakıyordu, güneşti zaman.
Öldü çocuk , adı Doğu Türkistan.
Akmaya utanmıştı kan
Öldürmeyi sevse de insan.
Zaman durmuştu ilerlemeye
Namusunu verdi çocuk , adı Suriye
Görmeye utanmıştı melaike
İnsan doyamasa da zevke
Unutuldu zaman , dilde süs
Evsiz kaldı çocuk, adı Kudüs
Mermi ilk kez ölümsüz
İnsansa bir o kadar ruhsuz.
Zaman küstü kimseye bakmadı
Hızla aktı.
Çocuk ağladı
insan duymadı
Çocuk kırıldı
İnsan anlamadı
Çocuk kızdı
İnsan alaya aldı
Çocuk baktı
İnsan saklandı
Çocuk kalktı , uçuruma gitti
İnsan izledi, yanına gitti, onu itti.
Uçurum utanmıştı yüksekliğinden
Deniz utanmıştı derinliğinden
Uçan kuş utanmıştı gördüğünden
Dünya utanmıştı yerçekiminden
Peygamber utanmıştı ümmetinden
Lakin insan...
Gülmüştü şerefsizliğinden.
©çaygönüllü
Ç