Öfkelenemiyor dahi küçük yüreğim...
Okadar kırılmış bir okadarda yorulmuş.
Paramparça şimdi ne dikiş tutar ne yama yara bandı dahi yapışmaz bu yaraya...
Zaman hırçın zaman insafsız alıp gitti benden ben planları.
Şimdilerde vurgun yemiş gemi gibiyim.
Ne sığınacak limanım nede tutunacak direğim var.
yelkenlerim dahi yok.
Her darbede biraz daha eksiliyorum...
onca fırtınadan sonra
sadece huzura yol almak istiyorum,
şafaktan doğan güneşe doğru.
Kim bilir belki huzur limanında banada yer vardır.
güneş doğarda buz tutan yüregim bir gün erir...
©şiir_demet
_