Işıklar söndü
Saatler geçtikçe yollar daha da gözümde büyüdü
Pencereme bir hüzün çöktü
Dışarısı soğuk
Ve ben sensizim
Karanlık daha da korkutuyor şimdi
Üşüyorum
Gel ellerimi ısıt
Yüreğin yüreğime değsin
Dünyam aydınlansın
Bir sessizlik kapladı
Kulağımda sesin çınlıyor
Ve gözlerim doluyor
Ölmek böyle birşey
Yaşarken ölmek
Sensiz kalınca anladim
Dipsiz bir kuyudayım şimdi
Güneş bile terketti gökyüzünü
Geceler günler haftalar aylar
Çabuk geçsin
Ve biz sabahın güneşe kavuşması
Gibi kavuşalım...
Emin Barut
©eminbarut
E