Süküt nedir bilmiyor, lafazan mı lafazan.
Sönen ateş külünde, kaynatıyor, yüz kazan.
Yok Aklından o kadar, çok razı ki zır cahil.
Alimlere şamata, alay eder kalpazan.
Batak, çukur yerini, Bulut üstü sanıyor.
Kendinden de Akıllı, kimseyi tanımıyor.
İki kere ikiyi, sorsan cevap veremez.
Bilen ehil zatlara, ukala davranıyor.
Kalbi, Aklı mühürlü, Gözleri de örtülü.
Deve kuşu misali, kafa kuma gömülü,
Aynalarda kendini, dev görüyor zavallı.
Beden dimdim ayakta, ne yazık ki kalp ölü
Hazni Çetin
©haznicetin
H